Nakładanie membrany poliuretanowej na dachu ma przede wszystkim stworzyć szczelną barierę przed deszczem i wilgocią. Gdy warstwa jest zbyt cienka, powłoka może wyglądać na ukończoną, ale słabiej chroni podłoże. Pojawia się więc pytanie, po czym poznać, że popełniono błąd przy aplikacji. Czytaj dalej i dowiedz się, jakie są oznaki zbyt cienkiej warstwy membrany.
Jak wygląda zbyt cienka membrana poliuretanowa na dachu?
Za cienko nałożona membrana poliuretanowa rzadko tworzy równą, gładką i jednolitą warstwę. Pierwszym sygnałem bywa prześwitywanie podłoża, zwłaszcza na zakładach papy, krawędziach blachy, przy obróbkach kominów, świetlikach i wpustach dachowych. Powłoka może wyglądać jak farba ochronna, a nie jak elastyczna hydroizolacja. Na betonie widać wtedy pory, drobne rysy i ślady po wałku, a na papie zarys posypki lub fakturę starego pokrycia. Problem dobrze pokazują miejsca, w których materiał spłynął z wypukłości i zebrał się niżej. Na takich fragmentach dach wygląda nierówno kolorystycznie, choć został pomalowany tą samą masą. Sama barwa nie przesądza jeszcze o błędzie, ale plamy, matowe prześwity i widoczna struktura podłoża sugerują, że wykonawca nie uzyskał wymaganej grubości po wyschnięciu.
Jak sprawdzić, czy membrana dachowa została nałożona zbyt cienko?
Najprostszym sposobem kontroli jest porównanie zużycia materiału z zaleceniami producenta. Jeśli płynna membrana dachowa miała być ułożona w kilku warstwach, a na dużą powierzchnię zużyto wyraźnie mniej opakowań, niż wynika z instrukcji, może to wskazywać na zbyt cienką powłokę. W tego typu systemach zużycie określa się zwykle w kilogramach na metr kwadratowy i podaje razem z liczbą wymaganych warstw. Nie da się więc przyjąć jednej normy dla każdego dachu. Trzeba sprawdzić konkretną membranę, metraż połaci, liczbę wykonanych przejść oraz stan podłoża. Zbyt cienka warstwa pojawia się zwłaszcza tam, gdzie stare pokrycie było porowate, nierówne albo mocno chłonne, a wykonawca nie uwzględnił większego zużycia na fakturę papy, beton, zakłady i detale dachowe.
Jakie objawy pojawiają się po deszczu?
Po deszczu zbyt cienka hydroizolacja zwykle szybko pokazuje słabe miejsca. Na dachu mogą pojawić się ciemniejsze punkty, wilgotne plamy, mikropęknięcia albo miejsca, w których woda długo zalega i stopniowo wnika w słabe fragmenty powłoki. Najdokładniej trzeba obejrzeć krawędzie przy attykach, połączenia z obróbkami, narożniki oraz okolice odpływów, bo tam powłoka pracuje mocniej i łatwiej o nierówną ilość masy. Cienka warstwa szybciej pęka na ostrych przejściach, a podczas chodzenia po dachu może się przecierać. Jeżeli po kilku opadach widać mokre ślady pod pokryciem, zacieki na stropie albo czuć wilgoć w pomieszczeniu, membrana mogła nie utworzyć szczelnej bariery. W takiej sytuacji trzeba sprawdzić również spadki, odpływy i stan podłoża, ponieważ przeciek nie zawsze znajduje się dokładnie nad plamą widoczną od środka.
Kiedy powłoka nie przykrywa pęknięć i detali?
Membrana w płynie ma tę zaletę, że tworzy bezspoinową warstwę dopasowaną do kształtu dachu, ale tylko wtedy, gdy zostanie ułożona w odpowiednim systemie. Za cienka powłoka nie mostkuje dobrze rys, nie zakrywa ostrych krawędzi i nie zatapia prawidłowo włókniny wzmacniającej. W praktycznych oględzinach widać wtedy wystające nitki zbrojenia, suchą strukturę siatki, ostre brzegi łat albo przerwy przy śrubach, kołnierzach i połączeniach z blachą. Błąd pojawia się też na starych dachach papowych, gdzie nierówne zakłady wymagają dokładniejszego nasycenia materiałem. Jeśli membrana jedynie obrysowała pęknięcie, a nie przykryła go elastyczną, zwartą warstwą, naprawa będzie krótkotrwała. W takich miejscach woda znajduje drogę pod powłokę, a kolejne cykle nagrzewania, chłodzenia i zamarzania powiększają ubytek.
Zbyt cienką warstwę membrany poliuretanowej można rozpoznać między innymi po prześwitującym podłożu oraz niepełnym pokryciu detali i ostrych krawędzi. Pomocne jest również porównanie zużycia materiału oraz liczby nałożonych warstw z zaleceniami producenta.
